Wachten, op mijn geld

Het is vrijdagochtend, een uurtje of 9, als ik naar de winkel loop. Even snel een lunchje halen voor deze dag en dan snel naar mijn stage. Lopend door de winkel bedenk ik wat ik hebben wel. Alles gepakt loop ik naar de kassa, stop mijn pinpas in de automaat, toets me code in en dan: pas onbekend. Probeer anders te betalen. Een tikkeltje verbaasd probeer ik het nogmaals en wederom weigert de automaat. Ben dan wel student, maar ik had toch zeker nog genoeg geld. Het is waarschijnlijk gewoon de schuld van de winkel.

Ik vervolg mijn reis naar mijn stage, zonder lunch, en kom aan op station Alexander. Dan maar daar wat geld halen en dan haal ik wel een lunch later op de dag. Nu stop ik mijn pas 'in de muur'. Toets de gebruikelijke code in, voer de verrichtingen uit die op het beeldscherm verschijnen en wacht, op mijn geld. Mijn hand hou ik al bij de gleuf waar de pinpas in zit, maar dan verschijnt er op het beeldscherm een bericht. Omdat u pas mogelijk niet veilig is, wordt deze ingenomen. Neem contact op met uw eigen bank. Weg pas...

Enigszins verbouwereerd stop ik mijn portemonnee weg en loop naar de metro. Pak mijn telefoon en zoek op internet het nummer van de ING bank op. Na eindelijk het nummer te hebben gevonden en de metro weer verder raast bel ik het nummer. Een vriendelijke mevrouw vraagt mijn gegevens en verbind mij door met de alarmlijn. Na een korte uitleg en wat uitgezocht te hebben meldt de dame aan de andere kant van de lijn dat mijn pas geblokkeerd is. Deze is namelijk gekopieerd.

Mijn pas? Gekopieerd? Dat snap ik nou weer even niet. Een arme student, van een kale kip kun je toch niet plukken of heb ik het nou mis? De vrouw verteld verder dat er zo op het eerste oog geen geld van mijn pas is gehaald, maar dat ik wel 5 werkdagen zal moeten wachten om mijn volgende pas. Lekker dan!

Wat blijkt: de maandag na dit voorval staat in het EM dat er in de Caroussel in het L-gebouw skimmers actief waren begin september. Er schijnt bij iemand meer dan €1000,- gejat te zijn. Heel vervelend natuurlijk! Maar ik had gelukkig niks. Mag toch wel blij zijn dat ik geen geld heb en ik ook niet rood kan staan!

Tom van Grondelle

Met beide armen in de lucht komt Alberto Contador over de streep. Na een lange zware bergetappe was hij de snelste van een kopgroep die al vroeg uit het grote peloton wielrenners was ontsnapt. Iedereen blij, bloemen, zoenen van de rondemissen en een leuke trofee. Op naar de volgende wielerwedstrijd. Of toch niet? Want het lijkt tegenwoordig wel zo dat de wielrenners niet meer te vertrouwen zijn. Als ik zo de krant lees of op internet kijk, moet het haast wel zo zijn dat elke wielrenner doping gebruikt, heeft gebruikt of gaat gebruiken.

Maar niet alleen bij het wielrennen is het zo, ook bij atletiek, turnen, boogschieten, schaatsen en zelfs voetbal. Grote Spaanse ‘dopingdokter’ Eufemiano Fuentes zegt dat zelfs Spaanse voetbalinternationals aan de doping zitten. Mocht dit daadwerkelijk waar zijn, dan verliest Spanje haar Europese- en Wereldtitel. Maar tot zonder bewijs weten wij niets en kunnen we niets doen (en zijn we nog steeds geen Wereldkampioen). Hoe lang duurt het voordat we echt weten hoe het zit met de huidige sportgeneratie? Komen we er wel achter?

De oudere zullen zeggen: ‘vroeger hadden we dit niet!’ Maar is het nu zo dat tegenwoordig de sporters meer doping gebruiken? Was het vroeger dan zo veel beter? Ik denk van niet. Nu worden de sporters makkelijker gepakt dankzij de hulp van de verbeterde opsporingstechnieken. Daarnaast moeten de sporters zogenaamde ‘whereabouts’ invullen om te laten weten waar ze elk uur van de dag zijn. Waar het vroeger alleen bleef bij verdachtmakingen, worden tegenwoordig ‘verdachte’ sporters ’s ochtends van hun bed gehaald om even een dopingplasje te doen. Het is toch erg dat we in een wereld leven waarin elke topprestatie in twijfel wordt getrokken. Kunnen topsporters niet beter zijn dan de gewone mens? Daar zijn ze toch topsporter voor geworden en wij niet. Zo simpel kan het soms zijn. Als je kijkt wat sporters al moeten laten om aan de top te blijven, daar zakt je broek bijna van af. Zo gaan ze bijvoorbeeld niet uit, drinken weinig alcohol, op tijd naar bed, vroeg weer uit bed, veel trainen, overal op straat worden aangesproken en geen privéleven. Daarbij komt natuurlijk ook de druk van elke keer presteren, winnen en jezelf verbeteren. En ja, voor sommige wordt die druk te veel en grijpen dan naar de doping. Maar hoeveel zijn het er nu echt, dat zullen we nooit exact weten.

Willen we het eigenlijk wel weten? Nu hebben de wielerverslaggevers en sportcommentatoren iets om over te praten. De kranten kunnen weer gevuld worden en discussies over nieuwe sportregels en wetten blijven bestaan. En als we weten wie doping gebruikt, gaat dan ook de charme van de topsporter niet weg? Iemand die wij als voorbeeld zien en hoe wij graag zouden willen zijn. Topsport is iets moois, iets van elke tijd. Dat moeten we zo houden. Kunnen we de doping dan uitroeien? Ik denk het niet. Vroeger stonden er straffen op, nu staan er zelfs zwaardere straffen op, maar nog steeds gebruiken sporters doping. Als iemand een oplossing weet, bel, mail of stuur een brief naar de dopingpolitie. Want doping hoort eigenlijk niet in de sport thuis.

Maar, topsporters en doping, het blijft onlosmakelijk met elkaar verbonden. Is alles legaliseren dan de oplossing? Wie weet, maar twijfelen of elke winnaar wel echt een eerlijke winnaar is blijft dagelijks voorkomen. Dus zonder bewijs blijft het zo dat we niets kunnen. Ja, we kunnen wel iets doen, de winnaar feliciteren en complimenteren met zijn of haar topprestatie. Want een topsporter blijft een topsporter die alles overheeft voor zijn of haar sport en daar moeten we respect voor hebben.

Sven Rutten

Schrijf jij ook graag en ben je op zoek naar een breder publiek?
Zend dan nu je stukje in naar info@histartes.nl